gizli bir düştü mucizeyi yaratan ve seni karşıma çıkaran. aslında yazdığın ilk harfin kölesi olacağımdı hayallerime sığmayan.oysa gelip geçici bir eylül yağmuru hissine hiç kapılmamışdım, şimdiye dek değişmeyen ilk histi; yazılacak her şeyin veda havasına bürünemeyeceği gerçeği…
sana dair şüphe götürmeyeceğim ilk gerçeğimdi asla olmayacak bir veda…
adımlarımız hızlı başlamıştı, yüreğimiz kadar çarpıcıydı esen rüzgar…
sesini ilk duyuÅŸ!
o titreyen ten!
o heyecan!
doÄŸarken duyulan ilk ses kadar mucizevi bir ÅŸeydi
seni ilk görüş!
artık zaman daha da hızlı akacaktı ve biz birbirimize akacaktık.

hani biriyle tanışırsın, çevrende görmeye alıştığın insanlardan çok farklı biri. öyle biri ki her şeyi bambaşka bir gözle görür ve seni de bakış açını değiştirmeye yöneltir. dünyaya onun gözleriyle bakmaya başlarsın. içine de dışına da.
etkilenirsin. etkilenmek ne kelime, büyüsüne kapılırsın.
yine de ilk başlarda araya bir mesafe koyabilecegini, yüregini kontrol altında tutabilecegini zannedersin. oysa rüzgar sandığın fırtınadır.
sınır sandıgın yer oynak ve kaygan bir zemindir. bir bakmışsın, farkında bile olmadan açılmış karadan uzaklaşmışsın. okyanusun tam ortasındasın.
gerçi kimse okyanuslara sürüklenmiyor artık, her şey kıyıdan ibaret. oysa ne çok hayalleri vardı. bu odadan daha büyüktü hayalleri duvarlarına is sinmiş odada şarkılar ritimsiz, sözler anlamsızdı. hayaller ufaldı. bahsettiği ne varsa sustu, içinde hayat başladı dediği yerde durdu. nereydi durduğu yer unuttu herşeyi geçmişi geleceği.. adı anıldığında sustu.. hayalleri yoktu ki süslesin düşüncelerini.. bişi bekledi yarın dediği geçmişten.. en sonunda o çok bildiği yalnızlığına sığındı.. en çok kendine verdiği sözlere güvenirdi yine öyle oldu.. kendine söz verdi yarın için.. kimseler bilmedi o günden beri ne düşünür neden kendini anlatırken hep kesik cümleleri.. soranda olmadı zaten.. hayalin nedir ne düşünürsün diye.. farkına vardı. söylediğin de kimse dinlememişti kendini.. onu sevenler nefes aldığı için mutluydu.. oysa o sevdikleri için canından geçerdi.. bir ömürden geçtiği gibi..
bir odaya ne kadar hayal sığdırabilirsin ki.. ne kadar uzağı görür gözlerin.. ne kadar uzaktan sever insanları.. ya da nereye kadar?

Bu yazı şu ana kadar 218 kez okunmuş.