hep yarım kaldım baÅŸkalarına, elimde olmadan. yaradılışım böyle dedim umursamadım… Get the Flash Player to see this player.

sonsuzluğa bedel isteklerimin bile bi ucundan tuttumu ya kayıp gidiyor ya da bırakıveriyor ellerim. hevesim kaçıyor sonunu görme şansına teğet dahi geçemeden. alıştırmışım kendimi yarıma, sondan habersizliğe. hiç elim değmedi ona, sondakine her ne zıkkımsa, varamadım tadına. kimi zaman daha başlamadan bitenler bi yana.

adını her duyuşumda inancımı tazelediğim, beni sarsmasından, oyuncak gibi benle oynayabilmesinden tek şüphem olmayan aşka bile uzanırken üşeniorum.
bakın aslında nasıl da hem görünmez, bir o kadar da sağlam iplerle bağlı hayatlarımız. her ne varsa yaşamlarımızda, bizler neye isyan ediyorsak yada neye ağlıyorsak, vaz geçiyorsak yada görmezden gelip geçip gidiyorsak. aslında tümü bizlere dönüyor. bu denge yerini hiçbir şeyin dolduramayacağı kuvvette nüfus ediyor her birimize.

bizler kuklayız öyle değil mi.. hani aslında basit, sıradan birer piyonduk!

sebebi belli aklıma vuran dakik sancılar zamanını şaşırmış, belirsiz fasılalar ele geçirmeye çalışıp izin vermiyordu ayakta kalmama. itip duruyordu beni. biliyordum yere çarpana kadar düştüm mü yoksa itildim mi ikileminin içinden çıkamayacağımı. ama bi mucize oldu ve nerde öğrendiğimi unuttuğum eskiden kalma bikaç tebessüm yakalayabiliyorum yeniden suratımda uçurumun kenarından uzak.

her halin her duruşun soru işaretiydi, bir yandan da zihnimi de hangi bok yemeye burdayım diye aynı işaretlerle doldurup zorluyordum. naparsın merak vardı işin içinde cevapsız aramalarıma dair iyi oynuyordun oyunu, benim iznimle.

ünlem kokuyordu bütün hareketlerin, tepkilerin benim için. şaşırmayı sevdiğimi biliyordun şaşırtmaktan dört köşeyken.

umursamazlıklarımdan ayrı düşerken ben birlikteliklerimizde, tırnak içinde alıyordum sözlerini algılarıma, güzeldi. her halini düşünüyordum beynimden geçerken el sallamaya ürkek tavırlarınla uzakta.

alışıyordum yavaş yavaş sana, bi zaman geldi ki anlamını kaybetmeye başladın alışmamla orantılı. virgüllerle uzayan can sıkıcı kalın kitap cümlelerini andırıyordun artık.

işte bi öğrenci için uzunluktan anlamını yitirmeye yüz tutmuş bu cümleye son verilmesi gerekti artık. sen kaybetmeden kendini benden cümle bitmeliydi. bilirsin üç noktayı nasıl sevdiğimi suskunluğumun sebebi anlatmama yaradığını. bu seferki suskunluk aynı değil, nokta var cümlenin sonunda.
bu noktada içimi yaktı boğazımdan geçen her damla, her nefes. kurtuluşunu yağmura bağlamış kuraklığıma. yeni yöntemler var ihtiyacım olan, düzeltmeye meğilli..sustum.

aklıma her vuruÅŸunda boÄŸuÅŸtuÄŸum hallerimden arta kalan ne varsa içimde bu iÅŸte. 1 numaralı dipnotumuzla açıkladığmız hikaye-aramızdaki ÅŸey- son buldu. sayfayı çevirme vakti artık yeni dipnotları araÅŸtırmaya…
karanlıkta yaktığım her sigarada çektiğim nefesin derinliğindense efkarıma kulak ver. ne nasıl anlamazken sadece duy. gafil tavırlarım kapana kıstırılan, sokaktaki kasıla kasıla yürüyüşüm değil. gebeliğin, emzirmenin kutsalının adı yok bu şehvetin feciliğinde.. bıraktım kalsın müsvettesinde.

ben hep hoşçakaldım. sen güle güle git…

eski bir yazıydı bilgisayarımda dolaşırken buldum biraz düzenledim, isteyene;

Bu yazı şu ana kadar 1846 kez okunmuş.